30 umdan sonra kıskanç oldum ben!!!!....


30 umdan sonra bir bebek gibi kıskançlık hissine kapılabileceğimi hiç düşünmezdim...ama evt şimdilerde aniden bir kıskançlık rüzgarı doluyor içime.ciğerlerime kadar beni yakan bir rüzgar bu......her sabah oluyor her öğlen her akşam ve de, bir filmi dünyadan bağlarım kopmuşcasına izlerken, bir kitabın satırlarında kaybolmuşken, bir rüyadan sıçrayarak uyanmışken, yemek yaparken tam elime tenceredeki yağ sıçramışken, bir arkadaşla muhabbetin dibini bulmuşken, ayakkabımı boyarken, oğlumun oyuncaklarını toplarken, arkadaşa bebeği için bakıcı tavsiyesinde bulunurken, işteyken evdeyken çarşıdayken...her zaman...........

 

her zaman oluyor oluyor...ciğerime oturmuş bir his bu..sanki bir tarafım eksik, bir tarafım kesik,bir tarafım benim değil ....

her zaman oluyor, kıskanıyorum

"evlerinde kalıp çocuklarına kendileri bakma şansı olan anneleri" ve "evde anneleriyle büyüyen bakıcı, kreş, bırakılma, ayrılma olgusu yaşamak durumunda kalmayan bebekleri"  kıskanıyorum.bunu yazarken bile içim düğümleniyor.

ihtimaller dahilinde bile olmayan şeyleri arzular olmak daha mutsuz daha umutsuz ediyor insanı.öyle ya da böyle hayat devam ederken evt zaman bize yeni ve umulmadık şeyleri yaşatıyor,hissettiriyor....hiç umulmadık şeyler anlamlanıyor, hiç umulmadık şeyler mana kazanıyor, her şey gibi hisler de değişiyor,istekler karmaşıklaşıyor.dedim ya öle ya da böle hayat devam ediyor.ve ben kıskanmayı öğreniyorum....hem de 30 umu devirmişken...

 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !